Investigación +
Menu
menu

Legado Coidado  (Betanzos, Galicia) é un proceso de creación contemporánea baixo o paraugas de Concomitentes, a versión española de Nouveaux Commanditaires, un programa impulsado en Francia hai máis de trinta anos polo artista François Hers que procura. Para este concomitancia, é decir, cada un dos proxectos que se desenvolven en Concomitentes, o marco de partida sitúase ao redor do legado dos irmáns García Naveira,  veciños de Betanzos que emigran a Arxentina e que tras a súa volta a finais do século XIX comezan a impulsar actos filántropos como a creación do parque enciclopédico, a Casa do Pobo, o Lavadoiro, as Escolas, o Refuxio ou o Asilo. Atender a esta cuestión é un exercizo de compromiso histórico cunha realidade que afectou a miles de persoas. A través desta Concomitancia queremos homenaxear eses actos de xustiza social a través da filantropía, de pensar no retorno, mais tamén problematizar como non fomos quen de manter nun estado óptimo unha herdanza que fala dun nos, de aí o título da concomitancia “Legado Coidado”.

O patrimonio é un herdanza dos que nos precederon. Somos parte deses múltiples legados que dalgunha maneira nos constrúen e nos identifican, o patrimonio crea suxeito, tanto individual como colectivo. A sociedade procura a súa salvagarda; somos custodios destes elementos, ben sexa a lingua, bailes tradicionais, ou bens inmobles, etc. Que un espazo público como o Parque do Pasatempo estea pechado é o resultado dun desleixo, mais tamén unha ferida, unha fenda; de aí que colectivos como a Asociación de Amigas do Parque do Pasatempo teñan impulsado diversas accións co obxectivo de reverter esa situación para que o parque e o propio legado dos irmáns García Naveira volva recuperar ese resplandor. 

Ademais da propia Asociación de Amigas do Parque do Pasatempo, son tamén impulsoras desta concomitancia a Asociación Amigos Casco Histórico de Betanzos e a Asociación Cultural Libre de Paderne Roxin Roxal. Ambas comparten a defensa do patrimonio, abordan ese coidado a través de diferentes estratexias, a partir desa asunción de corresponsabilidade, dun facer. Ante ese laio sobre a situación do patrimonio son múltiples os mecanismos aos que se atende, dende rutas, manifestacións, ata festas ou mercadiños de segunda man na zona histórica de Betanzos. Nese conxunto de accións agóchase un desexo, hai un facer-polo-parque, ou facer-pola -zona-vella, mais tamén un facer-con-outros e aí é onde está a potencia de impulsar un proxecto participativo de creación artística contemporánea.

En Concomitentes cada concomitancia posúe as súas especificidades e, no caso do proxecto en Betanzos, amplíanse os marcos de participación da cidadanía a través dunha adaptación das metodoloxías de Investigación-Acción Participativa. Se en ocasións se ten sinalado como estas metodoloxías procuran democratizar o coñecemento, e se Nouveaux Commanditaires democratiza a arte tal e como ten indicado o seu fundador, é relevante combinar ambos mundos, co obxectivo de ampliar o comisionado da obra de arte ao conxunto de persoas que estea interesado en participar. 

As investigacións das accións participativas emanan dunha pregunta, dun interese común que propicia que a propia comunidade, co apoio do persoal técnico, desenvolva unha investigación cun contido práctico. Daquela unha das primeiras tensións neste proxecto sería determinar se na comunidade existía esa demanda compartida. É moi probable que a comunidade non pense de contado en crear unha obra de arte, nunca se nos deu esa posibilidade. Mais hai un desexo latente que é ese facer-polo-patrimonio e dende aí é dende onde puidemos comezar a problematizar esa negociación do desexo colectivo. Mais como facer que emerxa ese desexo colectivo alén da propia demanda inicial?

Imaxe por Oscar Gorriz

MÁS INFO

Previous

Leave a reply

*